ရင္ထဲက သၾကၤန္ အပုိင္း (၄)

ေနာက္ေန႔ မနက္ အိပ္ယာ မထခင္ကပင္ အိမ္ေ႔ရွမွ သၾကၤန္ကားတစ္ခ်ိဳ ႔ျဖတ္သြားသံမ်ား ၾကားေနရသည္။ ဒီေန႔ အၾကိဳေန႔ပါလား။ လည္တဲ႔သူေတြကလည္း မနက္ကတည္းက ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ စတင္လည္ၾကျပီ။ ေရပက္တဲ႔သူေတြက လည္း ေစာေစာစီးစီးထျပီး ခြက္ေတြ၊ ပိုက္ေတြနဲ႔ ပက္ၾကျပီ။ ဝီစီသံေတြ၊ ခရာမႈတ္သံေတြ၊ ေဟးဟားရႊင္ျမဴးေပ်ာ္ပါးသံေတြ စီစီညံေနေတာ႔သည္။

အသံလႊင္႔ဌာနေတြ၊ရုပ္ျမင္သံၾကားဌာနေတြနဲ႔ မီဒီယာေလာကၾကီးကလည္း သၾကၤန္ကို ေဝေဝဆာဆာ ၾကိဳဆိုေနၾကသည္။

“ခ်ိဳျပံဳးရႊင္ေသာ ႏွမပ်ိဳရယ္၊ တစ္ကိုယ္လံုးပင္ေခ်ာ အလွပိုတယ္၊ ျမိဳ ႔မနဲ႔ တစ္မိတည္း ဖြားလို႔ ဆိုေလာက္တယ္ကြယ္…

အေမာက္ကေလး တစ္သသနဲ႔ ေျမွာက္လို႔ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးကြဲ ႔ …ယဥ္စစနဲ႔  ျမင္လိုက္ရတာ အဝတ္အစားမွာပင္ အလြန္တင္႔တယ္…

ထြန္းသစ္စ လေရာင္ႏွယ္… ခိုင္ညာတံပြင္႔လန္း ပန္းသို႔ႏွယ္…ရိုးရိုးသားသားနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ ျမိဳ ႔မက ဂုဏ္တင္႔တယ္

ျမနႏၵာ ေနညိဳ ႔ညိဳ ႔ ရိပ္ကာသန္းေတာ႔ ေရႊမန္းေတာင္ရိပ္ အတူတူခိုမယ္ ပ်ိဳျဖဴေတြရယ္…..

ျမေလး နႏၵာ နႏၵာ ေနညိဳ ႔ညိဳ ႔ ရိပ္ကာသန္းေတာ႔ ေရႊမန္းေတာင္ရိပ္ အတူတူခိုမယ္ ပ်ိဳျဖဴေတြရယ္…..

ေမွ်ာ္ခင္းေလး သာပါဘိတယ္ နမိတ္ေကာင္းယူမယ္ ႏွစ္ဦးသၾကၤန္ေတာ္ဝယ္….”

က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္တည္းက ေခတ္စားလာျပီး ယေန႔တိုင္ သၾကၤန္ျပယုဂ္ သီခ်င္းအျဖစ္ ရွင္သန္ေနဆဲ မန္းေတာင္ရိပ္ခို သီခ်င္းသံမ်ားကို ၾကားေနရသည္။

ရိန္းကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အိပ္ေမာက်ေနဆဲ။ က်ေနာ္ ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းသြားေတာ႔ ကိုေဌး၊ မႏုနဲ႔ ကိုလွခိုင္တို႔က သၾကၤန္တာအိုးအတြက္ ျပင္ဆင္ေနၾကသည္။

“ေဟ႔…ဒီႏွစ္ သိၾကားမင္း ဘာစီးဆင္းလဲကြ”

က်ေနာ္က လွန္းေမးလိုက္ေတာ႔ ကိုေဌးက

“လန္ခရူဇာ စီးဆင္းျပီး လက္တစ္ဖက္က အိုင္ပက္သရီးနဲ႔ က်န္တဲ႔လက္တစ္ဖက္က ေအာ္ရာမင္းဂ်ီေဆးဗူးကိုင္ဆင္းတယ္တဲ႔ဆရာ”

“တယ္ထူးဆန္းပါလား လင္းစမ္းပါဦး”

“လန္ခရူဇာစီးျပီး ဆင္းလာတယ္ဆိုေတာ႔ တုိင္းသူျပည္သားေတြ ဒီႏွစ္ပိုျပီး သြားလမ္းလာလမ္းေတြေကာင္းမယ္၊ ပိုုျပီးခ်မ္းသာၾကြယ္ဝမယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာပဲ၊ အုိင္ပက္သရီးကိုင္လာတာကေတာ႔ အရင္က ေခြးသားေရပတ္နဲ႔မွတ္တဲ႔ေနရာမွာ အခု အဆင္႔ျမင္႔သြားတဲ႔သေဘာ အုိင္ပက္နဲ႔မွတ္ျပီး စၾကာဝဠာတုိက္တစ္ေသာင္းကို ဝိုင္မက္စ္ကြန္ယက္နဲ႔ခ်ိတ္ထားတာဆရာ၊ လူယုတ္မာေတြအတြက္ အခုမွတ္ အခုခ်က္ခ်င္း နက္ပ္ဝက္နဲ႔ ယမမင္းဆီတိုက္ရိုက္လွန္းအေၾကာင္းၾကားႏိုင္ျပီဆရာ၊ ေနာက္တစ္ဖက္က ေအာ္ရာမင္းဂ်ီေဆးဗူးကိုင္လာတယ္ဆိုတာ ကမၻာသူကမၻာသားေတြ ဒီႏွစ္ထဲ က်န္းမာေရး ခ်ဴခ်ာမယ္ဆိုတဲ႔ သေဘာေပါ႔ဆရာ၊ အထူးသျဖင္႔ တာစားခံရတဲ႔သူေတြ သတိထားရမယ္ဆရာ…”

“ဒီႏွစ္ဘယ္သူတာစားလဲ”

“ၾကာသပေတး”

“ေဟ…..ဒါဆို ငါသတိထားရမွာေပါ႔ဟုတ္လား။ တျခားေရာ ဘာေတြထူးေသးလဲကြ”

“သိပ္မစိုးရိမ္ပါနဲ႔ ဆရာရယ္…ၾကာသပေတးတာစားတယ္ဆိုေပမယ္႔ ဒီႏွစ္က နဲနဲထူးတယ္ဗ်”

“ဘာထူးတာလဲ ေျပာစမ္းပါ”

က်ေနာ္က တကယ္သိခ်င္ေဇာနဲ႔ ထပ္ေမးေတာ႔ ကိုေဌးက ရယ္ၾကဲၾကဲလုပ္သည္။ ဒီေတာ႔ မႏုက္ “အို…ကိုေဌးရယ္…ဆရာ႔ကို သက္သက္ေနာက္ေနျပန္ျပီ။ အလကားပါ ဆရာရယ္…ကိုေဌး ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေျပာ ေနတာ။ သၾကၤန္စာ ဘယ္နားေနမွန္းေတာင္ သူသိတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီႏွစ္ သၾကၤန္စာအရ သိၾကားမင္းက ေရႊသမင္စီးျပီး ဆင္းတယ္ ဆရာ။ ဆရာဖတ္ခ်င္ရင္ က်မ သၾကၤန္စာဝယ္ထားတာရွိတယ္၊ ဆရာဖတ္ၾကည္႔”

ဒီေတာ႔မွ က်ေနာ္လည္း ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း မႏုေပးတဲ႔ သၾကၤန္စာကို အစ အဆံုးထိုင္ဖတ္ျဖစ္ေတာ႔သည္။ သၾကၤန္စာအရကေတာ႔ ဒီႏွစ္ ၾကာသပေတးေတြ တာစားမယ္ဆိုပဲ။ က်ေနာ္ကလည္း ၾကာသပေတးသားမို႔ ဂရုေတာ႔စိုက္ရမည္။

တေအာင္႔ေနေတာ႔ ရိန္းေအာက္ထပ္ကို ဆင္းလာသည္။ က်ေနာ္နဲ႔အတူ ေကာ္ဖီဝင္ေသာက္သည္။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္ မႏၱေလး FM မွ သၾကၤန္အၾကိဳေန႔ အႏၱရာယ္ကင္း ပရိတ္တရားေတာ္ လႊင္႔ေနသည္။

ရိန္းက က်ေနာ္႔ေ႔ရွမွာ မတုန္မလႈပ္ စကားမေျပာပဲထိုင္ရင္း ေကာ္ဖီေသာက္ေနသည္။

“ေဟ႔ေကာင္ၾကီး အၾကိဳေန႔မနက္ အသံေတာင္ မထြက္ပါလား။ ဘာေတြျဖစ္ေနလဲ ဦးပါကိ္ုေျပာစမ္း”

က်ေနာ္ေမးလိုက္ေတာ႔မွ ရိန္းက

“ဦးပါ…ရင္ခုန္ဖူးလားဟင္”

“ဘာ…ဘာ…ဘာရယ္…”

“ဦးပါ ရင္ခုန္ဖူးလားလို႔သားေမးတာ”

“ခုန္ဖူးတာေပါ႔ကြ”

“ဒါဆို ရင္ခုန္ရင္ အခ်စ္လားဟင္”

ရိန္းက အဲ႔ဒီေမးခြန္းေတြေမးလာေတာ႔ က်ေနာ္ပင္ အံ႔ၾသရသည္။ ဒီေကာင္ေလး မနက္ေစာေစာ စီးစီး ဘာစိတ္ကူးေတြ ေပါက္လာပါလိမ္႔။

“ရင္ခုန္ရင္အခ်စ္ ဆိုတာက ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းကြ…ဟားဟား..ဦးပါထင္တာက ရင္ခုန္ရံုနဲ႔ေတာ႔ အခ်စ္လို႔ မေခၚေလာက္ဘူးကြ”

“ဒါဆို သတိရျခင္းကေရာ အခ်စ္ျဖစ္ႏိုင္လား”

“ဟင္႔အင္း…သတိရတာကေတာ႔ နာက်ည္းရင္လည္း သတိရေနတတ္တာပဲ။ အခ်စ္မျဖစ္ဘူးေလ”

“သူ႔ပံုရိပ္၊ သူ႔အသံ၊ သူ႔အမူအယာေတြကို အျမဲတမ္း ျမင္ေယာင္ေနတာကေရာ အခ်စ္လား”

“ဒါလည္း မဟုတ္ေသးဘူးကြ၊ မင္းကို ရွင္းေအာင္ေျပာျပရရင္ အခ်စ္ဆိုတာ ႏွာေခါင္းေရာဂါပဲ”

“ဗ်ာ…ဒါဆို ႏွာဖူးက်ျခင္းကို အခ်စ္လို႔ ဦးပါကဆိုလိုတာလား”

“ဟာ…ဘယ္ကသာကြာ ဦးပါေျပာတဲ႔ ႏွာေခါင္းေရာဂါဆိုတာ ႏွာေခ်ခ်င္တဲ႔အခါ မေခ်ပဲ ပ်က္သြားတဲ႔ ခံစားခ်က္လိုမ်ိဳးကို ေျပာတာ”

“ဘာဆိုင္လို႔လဲဗ်ာ”

“ေအး…အဲ႔ဒါကို မင္းတို႔သတိမထားမိလို႔ေပါ႔ကြ။ ဆိုင္တာေပါ႔။ ႏွာေခ်ခါနီးရင္ လူက အားယူျပီး ေခ်မယ္လုပ္ျပီးကာမွ မေခ်ပဲျဖစ္သြားရင္ တစ္မ်ိဳးၾကီးပဲ မေနဘူးလား။ ေခါင္းထဲ ဆစ္ကနဲ ၾကင္သြားသလို၊ လည္ေခ်ာင္းထဲ ယားသြားသလို၊ နားေတြပူထူသြားသလို အဲ႔ဒီလို ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို အခ်စ္လို႔ေခၚတယ္…ေနမထိ ထိုင္မသာ ဖီလင္ေပါ႔ကြာ”

“ဟာ…ဦးပါလုပ္မွ သားေတာ႔ ပိုရႈပ္ကုန္ုျပီ။ ဦးပါရဲ ႔ အခ်စ္ ဒက္ဖေနးရွင္းက ျမင္႔ေနတယ္ သားလိုက္မမီေတာ႔ဘူး။ ဦးပါပဲ ႏွာေခ်ခ်င္တာေတြ မေခ်ခ်င္တာေတြနဲ႔ အခ်စ္ကို စာဖြဲ႔ေနေပေတာ႔။ သားကေတာ႔ အခ်စ္ကို ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ပဲ အဓိပၸာယ္ ဖြင္႔လိုက္ေတာ႔မယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းပဲ။

လူေတြဟာ အခ်စ္ကို ေမွ်ာ္လင္႔ရာကေန ရယူျခင္းေတြ၊ စြန္႔လႊတ္ျခင္းေတြ၊ ပိုင္ဆိုင္ျခင္းေတြ၊ ေၾကကြဲျခင္းေတြ၊ အထီးက်န္ျခင္းေတြျဖစ္လာၾကတာ။ အဲ႔ဒါေတြရဲ ႔ အစကနဦးက ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းပဲ။ လူတိုင္း အခ်စ္ကို ေမွ်ာ္လင္႔ပိုင္ခြင္႔ရွိတယ္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေမွ်ာ္ေနခြင္႔ရွိတယ္။ Living with Hope လို႔ေခၚတယ္။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ အသက္ရွင္ေနၾကတာ။

သားလည္း စႏၵီ ႔ဆီက အခ်စ္ကို ေမွ်ာ္လင္႔ရင္းနဲ႔ အသက္ရွင္ေနရတာပါ။ သားရဲ ႔ရွင္သန္ျခင္းဟာ စႏၵီ ႔ေၾကာင္႔ပါပဲ”

“ဟိုက္ရွားလပတ္။ တယ္ေျပာင္ေျမာက္တဲ႔ ဒိုင္ယာေလာ႔ေတြနဲ႔ အခ်စ္မဟာကဝိၾကီးပါလား”

“ဒီေန႔ အၾကိဳေန႔မွာ သိၾကားမင္းၾကီးဆင္းလာတယ္။ သိၾကားမင္းၾကီးကို သတ္ေသထားတိုင္တည္ျပီး သားေျပာရဲတယ္။ သားစႏၵီ႔ကို ခ်စ္တဲ႔အခ်စ္ေတြဟာ ဘယ္အရာနဲ႔မွ ႏိႈင္းလို႔မရဘူး”

ရိန္းႏႈတ္မွ အဲ႔ဒီလို စကားသံေတြထြက္လာေတာ႔ က်ေနာ္႔မ်က္စိထဲ ေကခိုင္မ်က္ႏွာၾကီးရယ္၊ လဲ႔ရည္ မ်က္ႏွာၾကီးရယ္ကို အေႏွးကြက္ အျမန္ကြက္ေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ေပၚလိုက္ ေပ်ာက္လိုက္နဲ႔ ျမင္ေယာင္လာမိတယ္။ ျပီးေတာ႔ သူတို႔ ေယာက္က်ားေတြ၊ သူရစိုးနဲ႔ေအာင္ထြဋ္။ ခပ္ျပံဳးျပံဳးၾကီးေတြ လုပ္ျပီး က်ေနာ္႔ကို ၾကည္႔ေနၾကတဲ႔ အဲ႔ဒီႏွစ္ေယာက္ရဲ ႔ မ်က္ႏွာေဘးၾကီးေတြကိုလည္း ျမင္လာမိတယ္။

ရိန္းက ဆက္ေျပာေနသည္။

သူလည္း သူ႔ဖီးလ္နဲ႔သူ ေျပာေနသလို က်ေနာ္လည္း က်ေနာ္႔ အေတြးနဲ႔က်ေနာ္ ေမ်ာေနေတာ႔သည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ အိမ္ေ႔ရွမွ သၾကၤန္ကားတစ္စီး ျဖတ္သြားသည္။ ထိုကားေပၚမွ ေခတ္သစ္သၾကၤန္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဟစ္ေၾကြးသြားၾကသည္။

“ႏွစ္ေဟာင္းၾကီးလည္း က်န္ခဲ႔ျပီ…ရို ႔ရို ႔…

အခ်စ္ေဟာင္းၾကီးလည္း ခ်န္ခဲ႔ျပီ…ေဟး….

အဘိုးၾကီးလည္း အခ်စ္သစ္ေတြ႔ျပီ.. အဘြားၾကီးလည္း အခ်စ္သစ္နဲ႔…ကဲေနျပီ…ကဲေနျပီ…ရို ႔ရို ႔…

ေပ်ာ္စရာသၾကၤန္ပြဲ…ဘာမွ မေတြးနဲ႔… ကဲသာကဲ… ႏႊဲသာႏႊဲ…ဆြဲသာဆြဲ…ေဟ႔…”

အသံေသးအသံေၾကာင္မ်ားနဲ႔ ေအာ္ဟစ္သြားၾကေသာ သၾကၤန္ကားမ်ားဆီ လွန္းေမွ်ာ္ရင္း က်ေနာ္တို႔ ငယ္ငယ္က စြဲလန္းခဲ႔ရေသာ သီခ်င္းေလးကို ျပန္လည္တမ္းတ ညည္းဆိုမိလိုက္သည္။

“ႏွစ္သစ္ကူးလို႔ အခ်စ္ဦးကိုရွာေဖြ…ဘယ္အရပ္ဌာေန…ဘယ္ဆီမ်ား သြားပါလိမ္႔ ေနစိမ္႔တဲ႔သူေရ….

ပန္းပိေတာက္ဝါေတြ ပန္းပိေတာက္ဝါေတြ…ေရႊရည္လူး ဖူးပြင္႔ခဲ႔ျပီေလ…အခ်စ္ဦး ေမေရ….ပန္းပြင္႔ကို လွန္းလင္႔ကာေခြ်.. ေပးခ်င္လွေပ……ေအာ္….. ေပးခ်င္လွေပ….

ခ်စ္သူ ခ်စ္သူ မဥၥဴ ခ်စ္ဇမၻဴဒီေျမ…ကုန္ကာဆံုးေစေတာ႔…ေတြ႔ေအာင္ ေမာင္ရွာမေလ….

ျမတ္ဘုရားထံပါးမွာ တည္ထားသက္ေသ…ေတာင္းဆုေခြ်…ေတာင္းဆုေခြ်….”

က်ေနာ္က သီခ်င္းေလးညည္းရင္း ခုန္ကေလးေခါက္ရင္း ျမဴးလာေတာ႔ ရိန္း စိတ္ညစ္သြားပံုေပၚသည္။ သူမခံစား တတ္ေသာ သီခ်င္းနဲ႔ က်ေနာ္က ေဖ်ာ္ေျဖေန၍ သူဆက္မထိုင္လိုေတာ႔ေပ။ က်ေနာ္႔နားမွ မသိမသာ ထသြားသည္။

က်ေနာ္လည္း သူ႔အရိပ္အေျခကို အကဲခတ္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ေမာင္မင္းၾကီးသားက စႏၵီဆီ ဖုန္းသြားဆက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။

“ကိုယ္တို႔ ေန႔ခင္း၁နာရီေလာက္ လာေခၚမယ္။ စႏၵီ အိမ္မွာပဲ ေစာင္႔ေနေနာ္…အဘြားကို မွာခဲ႔ဦး ညေနေစာင္းမွ ျပန္ေရာက္မွာလို႔။ ဒီေန႔ မ႑ပ္ဖြင္႔ပြဲပဲဆိုေတာ႔ ေစာမွာပါ”

ရိန္းက စႏၵီ ႔ကို ညေန မ႑ပ္ဖြင္႔ပြဲလိုက္ခဲ႔ဖို႔ ေခၚသံၾကားမွ က်ေနာ္လည္း ကိုယ္႔အလုပ္ကိုယ္ သတိျပန္ရေတာ႔သည္။ ဒီေန႔ က်ေနာ္႔မ႑ပ္ ညေန၃နာရီ ဖြင္႔ပြဲလုပ္မွာပဲေလ။

က်ေနာ္နဲ႔ရိန္း စႏၵီ ႔ကို သူ႔အိမ္မွာ ဝင္ေခၚျပီး မ႑ပ္ေရာက္ေတာ႔  ၂နာရီထိုးျပီ။ ကိုဧကိုတစ္ေယာက္ အလုပ္မ်ား ေနသည္။ ထို႔အတူ သူ႕တပည္႔ေအာင္သူလည္း ဟိုေျပးဒီေျပး ျဖစ္ေနသည္။ မ႑ပ္ေပၚမွာေတာ႔ ေရပက္ၾကမယ္႔သူေတြ ေရာက္ေနၾကျပီ။ ခန္႔မွန္း၁၀၀ေက်ာ္ေလာက္ရွိမည္။ အၾကိဳေန႔မို႔ တစ္ခ်ိဳ ႔ကလည္း မလာၾကဘူး။

က်ေနာ္လည္း မ႑ပ္ေပၚတက္ စစ္ေဆးစရာရွိတာေတြ စစ္ေဆးသည္။ DJ ဘီလူးနဲ႔ ေသာမတ္စ္တို႔က မနက္ကတည္းက ေရာက္ေနၾကျပီး စက္တင္ခ်ိန္ေနၾကသည္။ က်ေနာ္႔ကိုေတြ႔ေတာ႔ လာႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ခဏေနေတာ႔ မယ္ခ်ိဳသာ ေရာက္လာသည္။ မ႑ပ္ေပၚက ေကာင္မေလးတစ္ခ်ိဳ ႔ ခ်ိဳသာနားကပ္သြားၾကသည္။ ေကာင္ေလးေတြကလည္း အနားမွာ မေယာင္မလည္ လုပ္ေနၾကသည္။ ဧကိုက ခ်ိဳသာ႔အတြက္ ကိုယ္ရံေတာ္ လံုျခံဳေရးသမား ၂ေယာက္ကို ေဘးမွာ ရံခိုင္း ထားလိုက္သည္။

ခ်ိဳသာက က်ေနာ္႔ကို ေတြ႔ေတာ႔ အနားမွာရွိတဲ႔ ေရခဲစိမ္ဘီယာပံုးထဲက ေရကို ေရခြက္နဲ႔ခပ္ျပီး လာေလာင္းသည္။

“ဦးပါကို သၾကၤန္ေရအခုမွပဲ ပက္ရေတာ႔တယ္…ခ်ိဳသာ အရင္ဆံုးပက္တာ မဟုတ္လား”

က်ေနာ္လည္း ခ်ိဳသာေလာင္းလိုက္တဲ႔ ေရခဲေရေၾကာင္႔ စိမ္႔ကနဲ ျဖစ္သြားမိသည္။

“ညည္းကလည္း ေအးလိုက္တာဟာ…” လို႔ျပန္ေျပာေတာ႔ ခ်ိဳသာက ရယ္သည္။ ျပီးေတာ႔

“ဦးပါ…ခ်ိဳသာ ဘာမွ မစားရေသးဘူး…ဘာစီစဥ္ထားလဲ”

“လုပ္ျပီ။ ပြဲျဖင္႔ မစေသးဘူး အစားစားဖို႔က အရင္…ဘာမွ မစီစဥ္ထားဘူး ကိုယ္႔အစီအစဥ္နဲ႔ ကိုယ္စားၾကရမွာ”

“ဟာ….ဦးကလည္း…” ဆိုျပီး ခ်ိဳသာက က်ေနာ္႔လက္ေမာင္းကို အတင္းဆြဲသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပဲ ပပဝတီနဲ႔ သူ႕သူငယ္ခ်င္း ၂ေယာက္ မ႑ပ္ေပၚတက္လာၾကသည္။

“ေဟ႔…ဦးလက္ကို အခုလႊတ္…ဒီလို လုပ္လို႔ရမလားကြ”

ပပဝတီက မယ္ခ်ိဳသာ႔ကို လွန္းေအာ္ရင္း က်ေနာ္႔နားေရာက္လာသည္။ က်ေနာ္တို႔က DJ စင္နားမွာမို႔ အားလံုးရဲ ႔အေနာက္မွာ ျဖစ္သည္။ တစ္ခ်ိဳ ႔ကလည္း က်ေနာ္တို႔ကို ရပ္ၾကည္႔ေနၾကသည္။

ပပဝတီက က်ေနာ္႔က်န္လက္တစ္ဖက္ကို ဆြဲျပီး

“ဦးပါ…ဒီမွာေလ..ဒါ စဝ္သိုက္ေအာင္…ဒါကေတာ႔ ဦးပါသိျပီးသားပါ။ နဒီေလ”

က်ေနာ္လည္း ပပမိတ္ဆက္ေပးေတာ႔ ရွမ္းေလးနဲ႔ နဒီတို႔ကို ျပန္ႏႈတ္ဆက္လုိက္သည္။

“ေအးကြာ…၃နာရီထိုးရင္ ဖြင္႔ပြဲလုပ္မယ္။ လမ္းေပၚမွာပဲ ဖဲၾကိဳးျဖတ္တာေပါ႔။ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ဦးစည္သူလာလိမ္႔မယ္။ ျပီးေတာ႔ ျမိဳ ႔နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႈးလည္း လာမယ္ ညည္းတို႔ ၄ေယာက္က ဖဲၾကိဳးကိုင္ၾကေနာ္”

“ဟုတ္ကဲ႔…” သူတို႔ တစ္ညီတစ္ညြတ္တည္း ေခါင္းျငိွမ္႔ၾကသည္။

“ေၾသာ္…လာလာ သားရိန္းနဲ႔သမီးစႏၵီ…မင္းတို႔နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမယ္”

က်ေနာ္က ရိန္းနဲ႔စႏၵီ ႔ကို အနားေခၚလိုက္သည္။ ျပီးမွ ဟို ၄ေယာက္ဖက္လွည္႔ျပီး

“ဒါ ဦးပါရဲ ႔ ဒူးမနာ သားနဲ႔သမီးေပါ႔…ဦးပါသူငယ္ခ်င္းေတြက ေမြးတာ…သူက ရိန္းတဲ႔ စင္ကာပူမွာေနတယ္၊ သူေလးက စႏၵီတဲ႔ ယူေကမွာ ေက်ာင္းတက္ေနတာေလ..”

“ၾကည္႔စမ္း…ဦးပါက လူပ်ိဳၾကီး ကေလး၂ေယာက္အေဖေပါ႔ ဟုတ္လား”

ပပစကားေၾကာင္႔ သူတို႔ဝိုင္းရယ္ၾကသည္။

“၂ေယာက္ မကဘူးေဟ႔…ေနာက္လာဦးမယ္…ဦးပါမွာ မိန္းမမရပဲ ေမြးလာတဲ႔ ကေလးေတြ အမ်ားၾကီးပဲ”

ခ်ိဳသာက ဝင္ေျပာလိုက္သည္။

“ကဲ သားရိန္းနဲ႔စႏၵီ…ဒါက အကယ္ဒမီမယ္ခ်ိဳသာတဲ႔။ သူက ပပဝတီ၊ သူက နဒီနႏၵာ၊ သူက စဝ္သိုက္ေအာင္ အားလံုးက နာမည္ၾကီးေတြၾကီးပဲ”

“ဟုတ္ကဲ႔ ေတြ႕ရတာ ဝမ္းသာပါတယ္”

ကေလးေတြက ျပန္ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ ထိုစဥ္ ကိုဧကိုက အေျပးေရာက္လာသည္။

“ဆရာ…ဦးစည္သူနဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႈးေရာက္လာျပီ.”

က်ေနာ္လည္း ဧကိုနဲ႔ မ႑ပ္ေအာက္လိုက္သြားျပီး လူၾကီးေတြကိုသြားၾကိဳရသည္။ အခ်ိန္ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ၃နာရီထိုးဖို႔ ၁၀မိနစ္။ သူတို႔ကို ရံုးဝန္းထဲက ျမက္ခင္းမွာ ခဏထိုင္ခိုင္းရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဧည္႔သည္ေတြ တဖြဲဖြဲေရာက္လာၾကသည္။

၃နာရီထိုးေတာ႔ ဧကိုက စရေတာ႔မလားလို႔လာေမးသည္။ က်ေနာ္လည္း စမယ္ဆိုျပီး မ႑ပ္ေ႔ရွထြက္ခဲ႔ၾကသည္။ အားလံုးၾကိဳစီစဥ္ထားတဲ႔အတိုင္းပဲ အခမ္းအနားမႈး DJ ဘီလူးက ေၾကျငာျပီး လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ဦးစည္သူနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႈးတို႔နဲ႔အတူ က်ေနာ္လည္း ဖဲၾကိဳးျဖတ္ဖြင္႔ေပးလိုက္ရာ မ႑ပ္ေပၚမွ ေရပန္းအလွေတြနဲ႔ လမ္းေပၚကို ေရေတြျဖန္းပက္ေတာ႔သည္။ ထို႔အတူ DJ အဖြဲ႔ရဲ ႔ ေခတ္မီ ဒီဇိုင္းအသစ္နဲ႔ ျမဴးဇစ္သံက ထြက္လာသည္။

“ျမဴးၾကြတဲ႔ေတးသံ ပ်ံ ႔လြင္႔လို႔ေန…ကူးေျပာင္းစ တန္ခူးေလမွာ…တစ္ေယာက္တစ္လက္နဲ႔လွန္းကာ ျဖန္းပက္ၾကစဥ္..ပိေတာက္ဖူးေလးေတြ ပန္ဆင္ထားသူေရ…

ေခါင္းကေလးေမာ႔လို႔ … ပိေတာက္ဖူးေလးေတြ ပန္ဆင္ထားသူေရ…

ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ တီးမႈတ္ၾကတဲ႔ပြဲမွာ ငံုေနရွာတဲ႔ ပန္းပိေတာက္ဖူးေတြလည္း….

ရာသီအခ်ိန္မီ လွန္းပြင္႔ခဲ႔တဲ႔ ပိေတာက္ကို ပန္ဆင္ကာေလ လွသထက္တင္႔မွာမို႔….

မိုးေျပးနဲ႔ အေရာက္လာ ပန္းပြင္႔ဖို႔ရာ…ကူးေျပာင္းစ တန္ခူးေလမွာ…

ပြဲဖ်က္တဲ႔မိုးလို႔ မေျပာၾကရေအာင္ ….သၾကၤန္မိုးေလးေရ…စိုရံုျဖန္းပက္အံုး…

မိုးေျပးေလးေရ…သၾကၤန္မိုးေျပးေရ…စိုရံု ျဖန္းပက္အံုး။”

သၾကၤန္မိုးသီခ်င္းကို ပံုစံအသစ္ တီးလံုးအသစ္ေတြနဲ႔ ဒီေဂ်တီးလံုးေတြ ေရာေႏွာျပီး ဖန္တီးထားတာ အရမ္းျမဴးျပီး အရမ္းနားေထာင္လို႔ေကာင္းသည္။ မ႑ပ္တစ္ခုလံုး အသက္ဝင္ေလျပီ။ ဒါ…သၾကၤန္ကို ၾကိဳဆိုလိုက္ျခင္းပင္။ ကေလးေတြ ေပ်ာ္ၾကပါေစေတာ႔။

အားလံုး အၾကိဳနဲ႔မွာပဲ အေတာ္ေလး ေပ်ာ္သြားၾကသည္။ မနက္ျဖန္ ဒီ႔ထက္ပို စည္ကားေပလိမ္႔မည္။ က်ေနာ္႔ ေဘာ္ဒါေတြလည္း ဖိတ္ထားလို႔ေရာက္လာၾကလိမ္႔မည္။

အက်ေန႔မနက္ေစာေစာ က်ေနာ္နဲ႔ ရိန္း Breakfast စားျပီး မ႑ပ္သို႔ထြက္လာၾကသည္။ ၇နာရီပဲ ရွိေသးသည္။ လူေတြေတာ္ေတာ္ေရာက္ေနျပီ။ ျမိဳ ႔ထဲမွာလည္း မ႑ပ္တစ္ခ်ိဳ ႔ေရ စတင္ ပက္ေနၾကျပီ။ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္ျပီး မၾကာခင္ပဲ ဇာနည္ထက္တို႔မိသားစု ၄ေယာက္လံုးေရာက္လာသည္။ ငရဲတို႔လင္မယား။ဆန္းထြန္း၊ မမို႔နဲ႔ ဖိုးခန္႔တို႔သားအမိ (သူ႕ေယာက္က်ားက ေနျပည္ေတာ္မွာတာဝန္က်ေန၍ ရန္ကုန္မွာမရွိ)၊ ဝါဝါတုိ႔မိသားစု (ဝါဝါ႕ေယာက္က်ား တပ္ရင္းမႈးၾကီးက ရန္ကုန္ကို အလုပ္ကိစၥ နဲ႔ေရာက္ေန၍ အတူတူပါလာသည္။ ေမာင္ဘုန္းကေတာ႔ သူ႔အေဖပါလာ၍ နဲနဲဘူေနသည္။)၊ ျပီးေတာ႔ ကိုဝင္းေထြးတို႔လင္မယား (သူ႔သား၂ေယာက္က လူၾကီးေတြေနာက္ ေလွ်ာက္မလိုက္ေတာ႔ေပ။ ဒါေၾကာင္႔ ကိုဝင္းေထြးနဲ႔ မနီ ၂ေယာက္ပဲ ေရာက္လာသည္။)၊ ေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြဲကြာေနျပီး ဒီႏွစ္သၾကၤန္လည္ဖို႔ ကေနဒါကေန ျပန္ေရာက္လာတဲ႔ က်ေနာ္႔သူငယ္ခ်င္း ေဒါက္တာျဖိဳးေက်ာ္သက္တို႔ စံုတြဲလည္းဖိတ္ထားလို႔ ေရာက္လာၾကသည္။

ဒီေန႔ မ႑ပ္ေပၚမွာ လူျပည္႔ေနသည္။ ပပဝတီတို႔အဖြဲ႔က DJ စင္နားက သီးသန္႔ေနရာမွာ ေနရာယူရင္း ကခုန္ေနၾကသည္။ ေအာက္က သၾကၤန္ကားေတြက အရူးအမူးေအာ္ၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔မ႑ပ္ေ႔ရွမွာ စုျပံဳျပီး မင္းသား မင္းသမီးေတြကို ရပ္ၾကည္႔ေနၾကေသာ လူအုပ္ၾကီးပင္ မနည္းမေနာရွိသည္။ ကားေတြလည္း ပိတ္ကုန္ျပီ။ တစ္လမ္းလံုးမွာ က်ေနာ္တို႔မ႑ပ္ေ႔ရွ လူအစည္ဆံုးျဖစ္ေန၏။ DJ ဆရာၾကီး ၂ေယာက္ရဲ ႔ အစြမ္းနဲ႔ စူပါမင္းသမီးေလးေတြေၾကာင္႔ က်ေနာ္တို႔မ႑ပ္သည္ ပိုျမဴး ပိုသြက္ ပိုလန္းေနေတာ႔သည္။

က်ေနာ္တို႔ လူတစ္စုက အေနာက္ဘက္ရံုးဝန္းထဲက ျမက္ခင္းမွာ စားပြဲဝိုင္းနဲ႔ စားၾကေသာက္ၾက စကားစျမည္ ေျပာျဖစ္ၾကသည္။ ကေလးေတြကေတာ႔ မ႑ပ္ေပၚမွာ ေဆာ႔ေနၾကသည္။

က်ေနာ္႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းၾကီး ျဖိဳးေက်ာ္သက္က ရန္ကုန္သၾကၤန္ အဲ႔သေလာက္ ျပန္စည္ကားေနတာကို တအံ႔တေၾသာ ျဖစ္ေနသည္။ သူရန္ကုန္သၾကၤန္နဲ႔ ကင္းကြာေနတာ ၁၅ႏွစ္ေလာက္ရွိေနျပီ။

ဆန္းထြန္းကေတာ႔ ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ ခ်ထားတဲ႔ ဆာေတးေတြကို တေခ်ာင္းျပီး တေခ်ာင္း ကိုက္ေနေတာ႔သည္။ ကိုဝင္းေထြးၾကီးကလည္း မ႑ပ္ေပၚျပန္တက္ျပီး ေကာင္မငယ္ေလးေတြနဲ႔ ဒြန္႔ခ်င္ေနေသာ္လည္း သူ႔အုပ္ထိန္းသူၾကီးက ေဘးက ပါေန၍ မလႈပ္သာပဲ ျဖစ္ေနသည္။ ငရဲကေတာ႔ ေမာ႔သည္။ နည္းနည္းေထြမွ ေကာင္းမွာကြ လိ္ု႔ေျပာရင္း စြတ္တင္ေနသည္။ သူ႔မိန္းမက ေျပာသည္။

“ရွင္ေသာက္ေနပံုက နည္းနည္းေထြေအာင္မွ မဟုတ္ပဲ…ျမန္ျမန္ေမွာက္ေအာင္လုပ္ေနသလိုပဲ…ေအးေနာ္…ရွင္မူးျပီး ေမွာက္သြားလို႔ကေတာ႔ က်မက မ႑ပ္ေပၚတက္ျပီး ေတြ႔တဲ႔တစ္ေယာက္နဲ႔ ကဲေနမွာ…ရွင္႔နားမွာ ထိုင္ေစာင္႔ေနမယ္ မထင္နဲ႔”

ဒီလိုေျပာလိုက္ေတာ႔ ငရဲ နည္းနည္း တြန္႔သြားသည္။ ျပီးမွ

“ဘာ…မင္းက လင္ၾကီး ငုတ္တုတ္ ရွိေနလ်က္နဲ႔ လင္ငယ္နဲ႔ ကဲခ်င္ေသးတယ္ဟတ္လား။ ေသနာမ..ငါလုပ္လိုက္ရ”

ျပႆနာက စျပီ။ အဲ႔ဒီမွာ စေတြ႔သည္။ ကိုဝင္းေထြးကလည္း ဒီအခ်ိန္ဟာ ဂြင္ပဲဆိုျပီး ငရဲကို ထူလိုက္သည္။

“လာပါ ညီေလးရာ..ရန္မျဖစ္ပါနဲ႔..ကိုယ္လင္မယားေတြ သင္႔သင္႔ျမတ္ျမတ္ေပါ႔” ဟုေျပာရင္း မ႑ပ္ေပၚ အတင္းဆြဲေခၚသြားသည္။ သူက မ႑ပ္ေပၚမွာ က ခ်င္ ကဲခ်င္ေနတဲ႔လူေလ။ ဒါသူ႔အတြက္ မဟာ အခြင္႔အေရး ဂြင္ၾကီးပဲ။

ကိုဝင္းေထြးနဲ႔ ငရဲတို႔က သူတို႔အၾကံနဲ႔သူတို႔ ေပ်ာက္သြားၾကျပီ။ ဝိုင္းမွာ မခ်ိတင္ကဲ က်န္ခဲ႔သူက ဇာနည္ထက္။ သူလည္း လြတ္လပ္မႈကိုရွာခ်င္ေနပံုရသည္။ ဒီေတာ႔ ျဖိဳးေက်ာ္သက္ကို မ်က္စလွန္းပစ္သည္။ ျဖိဳးေက်ာ္သက္ကလည္း အရိပ္ျပရင္ အေကာင္တင္မက အသိုက္တစ္ခုလံုးပါ ျမင္တတ္သူမို႔ သူ႔မိန္းမနားကပ္ေျပာသည္။

“ကိုယ္တို႔ ဟိုဘက္မ႑ပ္အေျခအေန သြားေလ႔လာဦးမယ္…သူတို႔ေတြ ဘယ္လိုပံုရွိလဲဆိုတာသိရေအာင္”

ျဖိဳးေက်ာ္သက္က ေျပာရင္းထသည္။ ျပီးမွ

“ကိုထက္ လိုက္ခဲ႔ေလကြာ…” ဟုဆိုကာ ကိုထက္ကိုေခၚလိုက္သည္။ ျဖိဳးေက်ာ္သက္ ကေခၚေတာ႔ တံုတံုလည္း ဘာမွ မေျပာသာပဲ မသိသလိုေနလိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္မခ်တဲ႔မ်က္လံုးျဖင္႔ ကိုထက္ကို တစ္ခ်က္ၾကည္႔လိုက္သည္။ အဲ႔ဒီအၾကည္႔ ကို က်ေနာ္ပဲ သတိထားမိလိုက္သည္။

သူတို႔ေတြ ဥာဏ္နီ ဥာဏ္နက္နဲ႔ မိန္းမေတြနားက ေပ်ာက္သြားတာကိုၾကည္႔ရင္း က်ေနာ္သေဘာက်မိသည္။

ဒါ လြတ္လပ္သူနဲ႔ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံရသူတို႔ရဲ ႔ ကြဲျပားေသာ အခ်က္ပင္။ ဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ ထသြားခ်င္လည္းရသည္။ 

အရက္ကို ေမွာက္ေအာင္ ေသာက္ခ်င္လည္းရသည္။ ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာမွ ၾကည္႔စရာမလို။ ဆန္းထြန္းလည္း ထိုနည္း၄င္းပင္။

“ကိုထင္…ခ်ဗ်ာ…ေဟ႔…ဧကိုေရ…မင္းအစ္မေတြအတြက္ ေကာ႔ေတးသြားယူခဲ႔စမ္း”

ေနာက္ဆံုး ဝိုင္းမွာ က်ေနာ္ရယ္ ဆန္းထြန္းရယ္ ဝါၾကီးေယာက္က်ားကိုထင္ရယ္ ၃ေယာက္ပဲ ေသာက္မယ္႔လူ က်န္သည္။ က်န္တာ မိန္းမေတြခ်ည္းပဲ။ က်ေနာ္ပါ ထပ္ေပ်ာက္ရင္ သူတို႔ခ်ည္းပဲ မျဖစ္။ သူတို႔ လင္ေတာ္ေမာင္ေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကဲႏိုင္ေအာင္ က်ေနာ္က သူတို႔ကို ထိန္းေပးထားရင္း စကားေဖာင္ဖြဲ႔ေနရသည္။

ဘယ္လိုပင္ စကားေဖာင္ဖြဲ႔ေနေသာ္လည္း စိတ္ကေတာ႔ မ႑ပ္ေပၚေရာက္ေနျပီ။

“ခဏ ထိုင္ၾကအံုးဟာ…ငါ ဟိုေကာင္ေတြေနာက္ လိုက္ၾကည္႔အံုးမယ္…”

က်ေနာ္က ေျပာရင္း ကိုထင္နဲ႔ ဆန္းထြန္းကို မ်က္စပစ္ျပီး တစ္ပါတည္းေခၚလိုက္သည္။ သူတို႔ ၂ေယာက္စလံုး ေငါက္ကနဲ ထလိုက္လာၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔ မ႑ပ္ေပၚအရင္ တက္သြားသည္။ မ႑ပ္ေပၚကလူေတြေရာ ေအာက္ကလူေတြေရာ တစ္ေဟးေဟးနဲ႔ ဝုန္းဒိုင္းၾကဲေန၍ ဘာမ်ားလဲဆိုျပီး ၾကည္႔မိရာ ငရဲမွာ အကၤ် ီမရွိေတာ႔ေပ။ ပပဝတီတို႔နားက တိုင္မွာ ပတ္ျပီးကျပအသံုးေတာ္ခံေနတာကို အံဖြယ္ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ငရဲ အဲ႔ေလာက္ အကေကာင္းမွန္း အရင္က မသိခဲ႔။ ကိုဝင္းေထြးၾကီးက ငရဲကေနတဲ႔ေနရာေအာက္နားမွာရွိတဲ႔ စင္ေပၚကေန မီးသတ္ပိုက္ကို သိမ္းပိုက္ရင္း ေဘာင္ေပၚတက္ စတန္႔ထြင္ပက္ျပေနေတာ႔သည္။ DJ ကလည္း လူရင္းေတြမို႔ သူတို႔၂ေယာက္အတြက္ အထူးတီးလံုးေတြ ဖြင္႔ေပးထားသည္။ ကေလးေတြျဖစ္တဲ႔ ေမာင္ဘုန္းတို႔ ဖိုးခန္႔တုိ႔ပင္ သူတို႔၂ေယာက္ကို ၾကည္႔ျပီး သေဘာေတြက်ေနၾကသည္။

ဆန္းထြန္းက ငရဲ ကေနတာကို ျမင္ေတာ႔ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္လိုက္သည္။ ငရဲ က ဆန္းထြန္းအသံၾကားေတာ႔ အတင္းလာဆြဲေခၚျပီး သူနဲ႔အတူ တိုင္ပတ္အက ကခိုင္းသည္။ ဆန္းထြန္း ဒုကၡမ်ားေတာ႔၏။ ငရဲက မူးရင္ ဘာမဆိုလုပ္ရဲသြားျပီ။ ဒါကိုလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြက သိသည္။ အခုေတာ႔ ဆန္းထြန္းပါ ငရဲနဲ႔အတူ တိုင္ပတ္ေနရေလျပီ။

သူတို႔၂ေယာက္ကိုၾကည္႔ျပီး အားလံုးက အားေပးၾကသည္။ က်ေနာ္႔ေဘးမွ တပ္ရင္းမႈးၾကီး ကိုထင္ကေတာ႔ ရွက္ေနသည္။ အကြယ္ေလးကပဲ ၾကည္႔သည္။ DJ ဘီလူးဆီမွ အသံထြက္လာသည္။

“ဒီမ႑ပ္က ကေလးေတြ ဘာလုပ္မွာလဲ…အန္ကယ္ၾကီးေတြေတာင္ ကဲ….ေနျပီ…ကဲမွာလား”

ဘီလူးက ေမးေတာ႔ အားလံုးက ဝိုင္းေအာ္သည္။

“ကဲ..မယ္”

“ကဲမယ္ဆို ေကာင္ေလးေတြက အက်ၤ ီခြ်တ္…ေကာင္မေလးေတြလည္း ခြ်တ္ရဲတဲ႔သူ ခြ်တ္”

“ေဝး…ေဟး….ေဟး….”

“အလကားစတာေနာ္…ေကာင္မေလးေတြမခြ်တ္နဲ႔…အားလံုး READY ပဲလား…”

READY…ဟုေအာ္ၾကတဲ႔ ေယာက္က်ားေလးအမ်ားစုမွာ ကိုယ္ဗလာနဲ႔ျဖစ္ေနၾကျပီ။ အေပၚအက်ၤ ီေတြမရွိေတာ႔ေပ။

DJဘီလူးက READY ဆိုတာနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေပၚ တီးလံုးနဲ႔ sound effect ကို ခပ္က်ယ္က်ယ္ေလး ဖြင္႔ထည္႔လိုက္ရာ မ႑ပ္ၾကီးတစ္ခုလံုး သိပ္ကနဲ သိပ္ကနဲ နဲ႔ယိမ္းထိုးလႈပ္ရွားလာေတာ႕သည္။

ထိုစဥ္ ကိုထက္နဲ႔ ျဖိဳးေက်ာ္သက္ က်ေနာ္႔ေနာက္ေရာက္လာၾကသည္။

“အပါ…ၾကည္႔လဲလုပ္ဦး။ အက်ေန႔ပဲရွိေသးတယ္…ျပိဳသြားမယ္။”

“ရပါတယ္ကြာ…ခိုင္ပါတယ္…ေဟ႔ေကာင္ေတြ ဟိုမွာ ၾကည္႔စမ္းပါဦး…”

က်ေနာ္က ငရဲ၊ ဆန္းထြန္းနဲ႔ ကိုဝင္းေထြးတို႔ ကဲေနတာကို ျပလိုက္ေတာ႔ ကိုထက္တို႔ သေဘာက်သြားသည္။ အဲ႔ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ပပဝတီက က်ေနာ္႔ဆီေရာက္လာသည္။

“ဦးပါ…လာေလ..နဲနဲေလာက္ တြန္႔ျပပါဦး” ဟုဆိုကာ သူတို႔အဖြဲ႔နား အတင္းဆြဲေခၚေတာ႔သည္။ DJ ဘီလူးကလည္း ဒါကိုျမင္ေတာ႔ ေအာ္သည္။

“သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ…က်ေနာ္တို႔ ေအာ္ဂႏိုက္ဇာၾကီး ကဲျပီေနာ္…ဝမ္း တူး သရီး” ဆိုျပီး တီးလံုးတစ္မ်ိဳး ေျပာင္းလိုက္သည္။

ကေလးေတြကလည္း က်ေနာ္နဲ႔ မင္းသမီးေတြနဲ႔ ကေနတာကို ၾကည္႔ျပီး ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ က်ေနာ္ကလည္း တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္ကမလဲ။ အေဖာ္ေတြေခၚရတာေပါ႔။ ကိုထက္၊ ျဖိဳးေက်ာ္သက္နဲ႔ ကိုထင္တို႔ကို မရမက အတင္း ဆြဲေခၚကသည္။ ကိုထင္က မလာရဲျဖစ္ေန၍ မယ္ခ်ိဳသာက အတင္းသြားဆြဲသည္။ ျဖိဳးေက်ာ္သက္ကိုေတာ႔ နဒီက တြဲထားသည္။ ပပဝတီက ကိုထက္ကို လက္ေမာင္းစုတ္ထားသည္။ ျပီးေတာ႔ တီးကြက္နဲ႔ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ အလိုက္သင္႔ ကၾကသည္။

အေဖေတြ ကဲေနတာျမင္ေတာ႔ သားေတြျဖစ္တဲ႔ ေမာင္ဘုန္း၊ ဖိုးခန္႔နဲ႔ ဖိုးထက္တို႔ က်ေနာ္႔နားေရာက္လာသည္။

“ဦးပါ…အေမတို႔ေတြ႕ရင္ ျပႆနာ အၾကီးၾကီး တက္မွာေနာ္ ၾကည္႔လုပ္ဦး”

“ေနပါေစကြာ…တစ္ႏွစ္တစ္ခါကဲရတာ…လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေပါ႔ကြာ…သူတို႔ေပ်ာ္ေနေတာ႔ မင္းတို႔ေတာင္ ပိုျပီး ကဲလို႔ေကာင္းေသးတယ္..ဒါနဲ႔ ရိန္းေရာ..”

က်ေနာ္က ေ႔ရွမွာ အာရံုေရာက္ေနေပမယ္႔ ေနာက္ေၾကာင္းကိုေတာ႔ မ်က္ေျခပ်က္မခံ။ သို႔ေသာ္ အခုေတာ႔ က်ေနာ္ေမးတာ နဲနဲ ေနာက္က်သြားျပီ။

“ကိုရိန္းနဲ႔ စႏၵီ မ႑ပ္ေအာက္ဆင္းသြားတယ္…”

“ေဟ…ဘယ္သြားမယ္ေျပာလဲ”

“ေကာ္ဖီသြားေသာက္မယ္လို႔ေတာ႔ ေျပာသြားတာပဲ”

က်ေနာ္ မ႑ပ္ေအာက္လိုက္ရွာသည္။ အနီးအနားမွာလည္း ေကာ္ဖီဆိုင္က မရွိ။ က်ေနာ္ စိတ္ေတြပူလာသည္။ ဘုရား ဘုရား။ သူတို႔ ေကာ္ဖီဆိုင္ပဲ သြားတာ ျဖစ္ပါေစ။

မ႑ပ္ေပၚျပန္တက္ျပီး က်ေနာ္႔ရဲေဘာ္ေတြျဖစ္တဲ႔ ေမာင္ဘုန္း၊ဖိုးခန္႔နဲ႔ ဖိုးထက္တို႔ကို လူရွာလႊတ္ရေလျပီ။ သၾကၤန္မွာေတာင္ ရတက္မေအးရပါလား။ တာဝန္ယူခ်င္အံုး အပါ။ မင္း တာဝန္ယူခ်င္အံုး လို႔ပဲ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ျပန္ဆဲမိေတာ႔သည္။

ဖိုးထက္ကို လႊတ္ေတာ႔ သူ႔ညီမ ဖူးဖူးကက်ေနာ္နဲ႔ က်န္ခဲ႔သည္။ သူ႔ကို ပပဝတီနဲ႔နဒီတို႔ဆီ အပ္ထားျပီး မ႑ပ္ေအာက္မွာ ရဲေဘာ္ေတြဆီက သတင္းကို သြားနားစြင္႔ေနရသည္။

ရိန္းနဲ႔ စႏၵီတို႔ ဟမ္းဖုန္းေတြကို အဆက္မျပတ္ေခၚေနေပမယ္႔ ဆက္လို႔မရ။ သၾကၤန္ဆိုေတာ႔လည္း ေရဝင္မွာစိုးလို႔ စက္ေတြ ပိတ္ထားၾကတာပဲျဖစ္မည္ဟု ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ျဖည္႔ေတြးလိုက္သည္။

ကေလးေတြ ျပန္ေရာက္လာၾကသည္။ ဘယ္မွာမွ မေတြ႔ဘူးလို႔ ေျပာၾကသည္။ မ႑ပ္ၾကီးေပၚမွာ ေပ်ာ္ေနသူေတြက ခုန္ေပါက္ေနၾကသည္။ က်ေနာ္႔ ရင္ေတြလည္း ကစုန္ဆိုင္းေနသည္။ ေခါင္းေတြပူထူလာသည္။ မ႑ပ္ေနာက္က ျခံထဲ ရင္ပူစြာ ဝင္သြားမိသည္။ က်ေနာ္႔ အမူအယာကို ျမင္ေတာ႔ ဝါဝါက စေမးသည္။

“အပါ…မ်က္ႏွာၾကီးမေကာင္းပါလား။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”

“အင္း ေျပာရမွာလဲ ခက္ခက္ မေျပာျပန္လဲ မျဖစ္ဟာ”

“ဟဲ႔…ဘာေတြျဖစ္လာလို႔လဲ…ေျပာစမ္းပါဦး”

မမို႔က စိုးရိမ္တဲ႔ေလသံနဲ႔ ထပ္ေမးသည္။

“ရိန္းနဲ႔စႏၵီ ေပ်ာက္ေနလို႔”

“ေၾသာ္…ဒါမ်ား အပါရယ္…သူတို႔ ဟိုနားဒီနားေလွ်ာက္ၾကည္႔ေနၾကတာျဖစ္မွာေပါ႔။ နင္ကလည္း”

ဝါဝါက ေျဖသိမ္႔စကားဆိုသည္။ သို႔ေသာ္ တံုတံုက အေၾကာင္းသိမို႔

“ဟိုနားဒီနားဆိုရင္ေတာ႔ ျပႆနာမရွိဘူး ဝါေရ…ေတာ္ၾကာ..သိတယ္မလား…ေခတ္ကာလ သားသမီးေတြက”

“ေၾသာ္…ဂလိုလား…ဝါတကယ္မသိတာ…”

သူတို႔ခ်င္း ေျပာဆိုသံၾကားရကာမွ နဂိုက စိတ္ပူဓါတ္ခံသည္ ပို၍ အရွိန္ေကာင္းလာသည္။ စီးကရက္တစ္လိပ္ကို ထုတ္ျပီး မီးညိွဖြာရိွဳက္လိုက္သည္။ တစ္ဖြာ ႏွစ္ဖြာပဲရွိေသးသည္ မ႑ပ္ေပၚမွ ေရမႈန္တစ္ခ်ိဳ ႔လြင္႔စင္လာ၍ ေသာက္ေနေသာ စီးကရက္ေပၚ တည္႔တည္႔က်သည္။ က်ေနာ္လည္း ေဒါသျဖစ္ျဖစ္နဲ႔ စီးကရက္ကို ေကာက္ေပါက္လိုက္သည္။ ထိုစဥ္ ျခံဝန္းထဲသို႔ ရိန္းနဲ႔ စႏၵီ ၂ေယာက္သား ေကာ္ဖီခြက္ေတြကိုင္ရင္း ဝင္လာသည္။

သူတို႔၂ေယာက္ကိုေတြ႔ေတာ႔ က်ေနာ္ ေပ်ာ္လည္းေပ်ာ္သြားသလို ေဒါသလည္း ျဖစ္ေန၍ ေအာ္လိုက္မိသည္။

“မင္းတို႔က ငါ႔ကို ရွိတယ္လို႔ေရာ ထင္ေသးရဲ ႔လား ဘယ္သြားမယ္ ဘယ္လာမယ္ဆိုတာကိုေတာ႔ နည္းနည္းပါးပါး အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာသြားမွေပါ႔ကြ။ အခုေတာ႔ မင္းတို႔၂ေယာက္ေပ်ာက္လို႔ ဘယ္လိုက္ရွာရမွန္းကို မသိဘူး”

က်ေနာ္အဲ႔သလို ေျပာဆိုေတာ႔လည္း သူတို႔၂ေယာက္ မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြနဲ႔ျဖစ္သြားၾကသည္။ ကိုင္လာတဲ႔ ေကာ္ဖီဗူးေလးေတြကို တံုတံု႔ဆီ လွန္းေပးရင္း သူတို႔က်ေနာ္႔ေ႔ရွမွာ ရပ္ေနၾကသည္။

အခုလိုေျပာဆိုရေတာ႔လည္း စိတ္ထဲမေကာင္းပါဘူး။ က်ေနာ္က နဂိုကတည္းက ကေလးေတြကို ဆူခ်င္ ေဟာက္ခ်င္ တဲ႔ေကာင္မဟုတ္ေတာ႔ ကိုယ္လည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။

အက်ေန႔မနက္ခင္း သၾကၤန္အခင္းအက်င္းကေတာ႔ အဲ႔ဒါပါပဲ။ ေန႔ခင္း ထမင္းစားနားၾကသည္။ က်ေနာ္႔ရံုးခန္းထဲမွာပဲ မိတ္ေဆြတစ္ခ်ိဳ ႔နားနားေနေန ေနၾကသည္။ တေရးတေမာ အိပ္ၾကသည္။

ညေနျပန္စေတာ႔ ကိုဝင္းေထြးၾကီးကစျပီး အေရးဆိုသည္။ ကားလည္ထြက္ၾကရေအာင္တဲ႔။ က်ေနာ္တို႔ ဆႏၵမဲေကာက္ၾကည္႔ေတာ႔ ၇ မဲ ၆မဲနဲ႔ ကိုဝင္းေထြးၾကီးရွဳံးသည္။ မိန္းမေတြက ကားထြက္မလည္ခ်င္ၾကေပ။ ေအးရာေအးေၾကာင္း ျခံထဲမွာ ထိုင္ျပီး စားေသာက္ စကားေျပာပဲ ေနခ်င္သည္။ က်ေနာ္တို႔ခ်ည္းပဲ ကားလည္ထြက္မွာကိုလည္း သူတို႔ စိုးရိမ္ၾကသည္။

ကေလးေတြကေတာ႔ မ႑ပ္ေပၚမွာ ေရကစားရင္း ကရင္းခုန္ရင္း ေပ်ာ္ေနၾကသည္။ က်ေနာ္တို႔လည္း ကေလးေတြဆီတလွည္႔သြားလိုက္၊ ျခံထဲျပန္လာလိုက္နဲ႔ သၾကၤန္အက်ေန႔က ေနဝင္သြားသည္။ ညေနေစာင္းေတာ႔ အားလံုးလမ္းခြဲၾကသည္။ ရိန္းက က်ေနာ္႔ကို ခြင္႔ေတာင္းသည္။ သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ညစာသြားစားျပီးမွ ျပန္လာပါရေစ ဆိုလို႔ က်ေနာ္ခြင္႔ျပဳေပးလိုက္ရသည္။ ရိန္းက ကားေမာင္းခြင္႔ပါေတာင္းလို႔ လိုက္ေလ်ာလိုက္ရျပန္သည္။ သၾကၤန္ရက္ပဲေလ…ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ပါဘူးဆိုျပီး စိတ္ေျဖလိုက္သည္။ ဒါေပမယ္႔ က်ေနာ္႔ရ ဲ႔စိတ္မခ်တတ္ေသာ အက်င္႔က ေဖ်ာက္လို႔မရ။ က်ေနာ္႔ တပည္႔ ကိုေဌးကို ကေလးေတြေနာက္က လိုက္ၾကည္႔ဖို႔ တာဝန္ေပးရေတာ႕သည္။

သူတို႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ပဲ က်ေနာ္႔ေ႔ရွမွ ထြက္သြားၾကသည္။ ရိန္းက ကားကိုကြ်မ္းက်င္ႏိုင္နင္းစြာေမာင္းသြားသည္။

က်ေနာ္႔ကို မယ္ခ်ိဳသာတို႔က ညစာလိုက္ေကြ်းဖို႔ေျပာတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သူတို႔နဲ႔ ပါခဲ႔ရျပန္သည္။

က်ေနာ္ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ႔အထိ ရိန္းျပန္မေရာက္ေသးေပ။ ကိုေဌးဆီ လွန္းဆက္ေတာ႔ က်န္တဲ႔ကေလးေတြကေတာ႔ ျပန္ၾကျပီ။ ရိန္းက စႏၵီကို လိုက္ပို႔ေပးေနတယ္လို႔ျပန္ေျဖသည္။ တပည္႔ၾကီး ကိုေဌးရွိလွ်င္ က်ေနာ္စိတ္ခ်ရျပီ။ တေနကုန္ ပင္ပမ္းထားလို႔ အိပ္ယာေစာေစာ ဝင္လိုက္သည္။

မနက္ေရာက္ေတာ႔ ရိန္းကိုမေတြ႔။ က်ေနာ္ ေအာက္ထပ္ဆင္းလာတဲ႔အထိ ဒီေကာင္႔ကိုရွာမေတြ႔။ က်ေနာ္႔အေတြးထဲ ဒိန္းကနဲ ျဖစ္ရျပန္သည္။

ရင္ထဲက သၾကၤန္ အပုိင္း (၁)

ရင္ထဲက သၾကၤန္ အပိုင္း (၂)

ရင္ထဲက သၾကၤန္ အပုိင္း (၃)